Zoekresultaten

Vorige pagina Print

Er zijn 22 artikelen in de kennisbank gevonden.
Te veel resultaten? Verfijn uw resultaten door het combineren van meerdere trefwoorden

Hepatitis B

Hepatitis B is een ontsteking van de lever die ontstaat door besmetting met het hepatitis B-virus. De incubatietijd bedraagt 1-6 maanden.Wereldwijd zijn ongeveer 257 miljoen mensen chronisch geïnfecteerd. Dit betekent dat zij drager zijn van het hepatitis B virus. De aanwezigheid van het hepatitis B-virus wordt aangetoond in het bloed door middel van de HBsAg test. Geschat wordt dat 3,6% van de wereld bevolking positief is voor hepatitis B surface antigen (HBsAg).De Wereldgezondheidsorganisatie schat dat in 2015 wereldwijd ongeveer 257 miljoen mensen chronisch geïnfecteerd zijn met het hepatitis B-virus 1. Dit betekent dat zij drager zijn van het hepatitis B-virus. De aanwezigheid van het hepatitis B-virus wordt aangetoond in het bloed door middel van de HBsAg test. Geschat wordt dat 3,6% van de wereld bevolking positief is voor hepatitis B surface antigen (HBsAg). In 2016 zijn wereldwijd ongeveer 887.000 personen overleden aan de gevolgen van hepatitis B, zoals cirrose en leverkanker. In Nederland dragen circa 30.000-60.000 mensen (0,2-0,4% van de bevolking) het hepatitis B-virus bij zich 4. In een aantal bevolkingsgroepen komt hepatitis B vaker voor, dit betreft migranten die geboren zijn in een land waar hepatitis B veel voorkomt, (ex-) injecterende druggebruikers, mannen die seks hebben met mannen en mensen met wisselende seksuele contacten.Chronische hepatitis B kan leiden tot levercirrose, leverfalen en leverkanker. Men spreekt van chronische hepatitis als het

Lees verder

Chronische hepatitis B

Hepatitis B is een ontsteking van de lever die ontstaat door besmetting met het hepatitis B-virus.Men spreekt van chronische hepatitis B als HBsAg langer dan zes maanden aantoonbaar is. Bij een chronische infectie wordt het virus niet opgeruimd uit het lichaam. Men blijft dus besmettelijk. Het hepatitis B-virus veroorzaakt een langdurige ontsteking in de lever. In het bloed blijft HBsAg en soms ook HBeAg aantoonbaar. Bij een chronische infectie wordt onderscheid gemaakt in vier verschillende fasen van infectie: Immunotolerante fase,Immunoactieve fase,Inactieve fase,HBeAg-negatieve chronische hepatitis.Bij pasgeborenen leidt een besmetting in 90% van de gevallen tot een chronische infectie. Bij 30-50% van kinderen die tussen 1 en 4 jaar zijn besmet ontstaat een chronische infectie en een besmetting op volwassen leeftijd wordt bij 5-10% een chronische infectie.Iemand met chronische hepatitis B heeft vaak geen klachten. Mogelijke klachten zijn algemene moeheidsklachten of plotseling opkomende vermoeidheid en spier- en gewrichtspijnen.Chronische hepatitis B zal na 20-50 jaar (indien geen behandeling wordt ingesteld) bij 15-40% van de patiënten leiden tot ernstige leverziekten, zoals levercirrose, leverfalen en/of leverkanker (HCC). Bij ca 5% van de patiënten met cirrose ontstaat leverkanker, maar ook zonder cirrose kan leverkanker ontstaan, met name bij Aziaten en Afrikanen. Het overlijdensrisico ten gevolge van chronische hepatitis B is 40%.

Lees verder

Behandeling van hepatitis B

Bij iedere individuele patiënt met hepatitis B moet steeds de afweging worden gemaakt tussen enerzijds de mogelijke voordelen van de behandeling en anderzijds de bijwerkingen en de kans op succes.In de EASL richtlijn 'Behandeling hepatitis B' staat dat bij wel of niet behandelen rekening gehouden moet worden met de leeftijd van de patiënt, HBeAg status, familie geschiedenis van HCC, zwangerschapswens en de voorkeur van de patiënt.In de EASL richtlijn wordt aangegeven dat diegenen die (nog) niet behandeld worden gevolgd moeten worden: bij patiënten met, bij herhaling, een normale ALT en HBV-DNA tussen 2000 en 20.000 IU/L bepaling van ALT iedere 3 maanden en HBV-DNA iedere 6-12 maanden gedurende 3 jaar. Behandeling.Aanbevolen wordt te behandelen bij HBV-DNA > 2000 IU/l, onafhankelijk of iemand HBeAg positief of negatief is 1,2, evenals patiënten met fibrose en een ALT > ULN.Behandeling moet gestart worden bij patiënten zonder cirrose en HBV-DNA > 20.000 IU/L, en bij herhaling verhoogd ALT en/ of histologisch vastgestelde fibrose.De EASL richtlijn beveelt 6 maandelijks onderzoek aan mbv de fibroscan voor screening op HCC.Behandeling van hepatitis B vindt plaats met behulp van geneesmiddelen die het afweersysteem versterken (PEG-interferon alfa-2a of PEG-interferon alfa-2b, maximale duur 48 weken) of medicijnen die het virus langdurig onderdrukken, zoals entecavir of tenofovir. De behandelduur is 12 maanden of langer, mogelijk levenslang.

Lees verder

Hepatitis B overdracht van moeder op kind

Hepatitis B is een ontsteking van de lever die ontstaat door besmetting met het hepatitis B-virus. Het risico op overdracht van het hepatitis B-virus van moeder op kind ligt rond de 30%. Het risico is hoger als de aanstaande moeder HBeAg-positief is. Van de kinderen die rondom de bevalling geïnfecteerd worden blijft 90% chronische hepatitis B drager.Verwijzing van HBeAg-positieve zwangeren naar een specialist (maag-darm-leverarts of infectioloog) is essentieel. De specialist kan de virusload laten bepalen en zo nodig therapie instellen.In Nederland worden alle zwangere vrouwen bij hun eerste bezoek aan de verloskundige gescreend op hepatitis-B (rond 12 weken), zie het project Hepatitis B en zwanger. Bij ongeveer 0,4% wordt het hepatitis B virus gevonden. Als de moeder besmet is met hepatitis B-virus moet de pasgeborene direct na de geboorte immunoglobuline toegediend krijgen en zal het in de eerste week na de bevalling gevaccineerd worden.

Lees verder

Hepatitis C overdracht van moeder op kind

Het risico dat een moeder tijdens de zwangerschap hepatitis C overdraagt aan haar ongeboren kind is tussen 4,7% en 6,7%. Co-infectie met HIV kan de besmetting van hepatitis C van moeder op kind vergroten. Van de kinderen die toch hepatitis C rond de geboorte oplopen, is 75% binnen 1 tot 2 jaar spontaan genezen.De bevalling kan langs de natuurlijke weg plaatsvinden. Ook kan gewoon borstvoeding worden gegeven.

Lees verder

Behandeling van chronische hepatitis B

De huidige standaardbehandeling van hepatitis B bestaat zowel voor HBeAg positieve als HBeAg negatieve patiënten uit twee verschillende componenten. Enerzijds kan getracht worden met nucleoside en nucleotide analogen virussuppressie te bewerkstelligen. Echter vrijwel altijd na het stoppen van deze middelen zal een relapse van ziekte optreden. Het voordeel van nucleoside analogen is dat zij oraal kunnen worden ingenomen en nauwelijks bijwerkingen hebben. Anderzijds kan chronische hepatitis B ook behandeld worden met immuunmodificerende medicijnen, met name peginterferon. Dit middel wordt subcutaan toegediend en heeft veel bijwerkingen in de vorm van griepverschijnselen en neuropsychiatrische klachten. Het voordeel van peginterferon is dat in zo’n 20-50% van de patiënten -afhankelijk van HBV genotype, virale load en transaminasewaarden- er een immuuncontrole wordt gegenereerd. Deze immuuncontrole persisteert na het stoppen van het medicijn en leidt dus tot een blijvende respons.Het uiteindelijke doel van beide behandelingsvormen is om complicaties van leverziekten, met name gedecompenseerde levercirrose, leverfalen en hepatocellulair carcinoom te voorkomen. Van beide behandelingen is ook aangetoond dat dit mogelijk is.Een nieuwe uitdaging voor hepatitis B behandeling is om een HBsAg seroconversie te verkrijgen. De meest natuurlijke weg naar dit solide eindpunt is om de beste nucleoside analogen (entecavir en tenofovir) te combineren met peginterferon in slimme behandelings

Lees verder

Huidige standaardbehandeling van hepatitis C

Chronische hepatitis C virus infectie (HCV) heeft pandemische proporties aangenomen. Slechts ca 20% van de HCV geïnfecteerden slagen erin binnen 6 maanden het virus te klaren. Alle overige patienten krijgen een chronische hepatitis en houden blijvend een viremie. In het laboratorium vinden we dan een wisselend verhoogd ALAT als teken van een leverontsteking. Mensen met een chronische hepatitis hebben in het algemeen geen of zeer weinig verschijnselen of klachten. Slechts bij een minderheid ontstaan niet-specifieke verschijnselen zoals moeheid of malaise. Na tien tot dertig jaar heeft zich bij 10-20% van de geïnfecteerden een levercirrose ontwikkeld, veelal nog zonder ernstige ziekteverschijnselen. Symptomen van leverdysfunctie (geelzucht, ascites, gastrointestinale bloedingen) treden vaak pas op wanneer de ziekte al in een vergevorderd stadium is. De snelheid waarmee levercirrose optreedt na een HCV-infectie is sterk wisselend. Bij enkelen is er al binnen enkele jaren een cirrose, bij anderen is er gedurende vele jaren geen progressie. Een aantal risicofactoren is geassocieerd met een snelle progressie naar cirrose: mannelijk geslacht, leeftijd waarop de infectie wordt opgelopen (hoger risico op cirrose indien infectie bij patiënt ouder dan 40 jaar), wijze van besmetting (bloedtransfusie hoger risico dan IV druggebruik) en geassocieerde ziekten (bv. alcoholisch leverlijden, HIV- of HBV-coïnfectie). Gebleken is dat de patiënten met een HCV-geassocieerde levercirrose jaarlijks

Lees verder

Wat is hepatitis B?

Hepatitis B is een ontsteking van de lever, veroorzaakt door het hepatitis B-virus. Powerpointpresentatie van de workshop gegeven door drs. J.W. den Ouden-Muller, internist St. Franciscus Gasthuis Rotterdam ter gelegenheid van de 6e Landelijke Hepatitisweek januari 2010

Lees verder

Hepatitis B behandelrichtlijn

Begin 2008 zijn de eerste behandelrichtlijnen voor virale hepatitis verschenen. De richtlijn 'Behandeling chronische hepatitis B' is gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek. De richtlijn is opgesteld om een praktische leidraad te bieden bij de indicatiestelling en behandeling van patiënten met chronische virale hepatitis. Er worden aanbevelingen gedaan voor de evaluatie voorafgaand aan de behandeling, de duur van de behandeling en vervolg tijdens en na de behandeling.

Lees verder

Richtsnoer Behandeling Hepatitis C

Het 'Richtsnoer behandeling hepatitis C ' is opgesteld om een praktische leidraad te bieden bij de indicatiestelling en behandeling van patiënten met een acute of chronische hepatitis C virusinfectie. De doelstelling is om de uniformiteit en daarmee ook de kwaliteit van de behandeling van hepatitis C in Nederland te bevorderen. Dit richtsnoer geeft aanbevelingen over de behandeling van acute en chronische hepatitis Cinfectie bij volwassen patiënten, met aandacht voor patiënten met nierinsufficiëntie, HCV/HIV coïnfectie, falen van eerdere antivirale therapie, gedecompenseerde levercirrose en in de transplantatie setting. Dit richtsnoer is tot stand gekomen op initiatief van en uit naam van de Nederlandse Internisten Vereniging (NIV), Nederlandse Vereniging voor HIVbehandelaren (NVHB), Nederlandse Vereniging voor Maag-Darm-Leverziekten (NVMDL), de Nederlandse Vereniging voor Hepatologie (NVH) en de Nederlandse Vereniging voor Ziekenhuis Apothekers (NVZA). Het richtsnoer wordt iedere 3 maanden ge-update.

Lees verder