Hepatitis B virus Bijgewerkt op 08.10.19

Het hepatitis B-virus is in 1965 als eerste van de hepatitis virussen ontdekt. In dat jaar werd HBsAg, het oppervlakte eiwit van het hepatitis B-virus, aangetoond. Aanvankelijk werd dit eiwit het Australie antigeen genoemd.

Het hepatitis B virus is een DNA virus uit de familie van de Hepadnaviridae. Het virus bestaat uit gedeeltelijk dubbelstrengs DNA. Het DNA codeert voor vier genen:het 2-gen (HBsAg), het c-gen (core-gen), het polymerase-gen ( nodig voor de vermenigvuldiging van het virus) en het x-gen.

Het HBeAg wordt gecodeerd door het c-gen en het zogenaamde pre-core deel van het genoom.

Er worden acht genotypen onderscheiden. Genotype A komt vooral voor in West Europa en Noord Amerika, genotype B en genotype C in Azie, genotype D rondom de Middellandse Zee.

De schade aan de lever wordt voornamelijk veroorzaakt door de immuunrespons en geinfecteerde levercellen.

Het hepatitis B-virus kan in redelijk gunstige omstandigheden (holle naald en temperatuur) nog wel tot circa 5 weken buiten het lichaam overleven.


Aandoening

Meer uitleg nodig?

Heeft u niet gevonden wat u zoekt? Neem dan contact met ons op.

Stel een vraag

Is deze bron betrouwbaar?

Lees meer over hoe deze website tot stand is gekomen.

Lees verder